Szczęśliwego Nowego Roku 2012:-)

My ostatnio byliśmy trochę zarobieni. 

Końcówka roku dała nam w kość, ale wychodzimy na prostą. Większość spraw została zamknięta z końcem 2011, jak się okazało, szczęśliwie (Alek nie ma jednak mukowiscydozy:-)) a część pewnie zamknie się z końcem stycznia. Zapewne pojawią się nowe, ale póki co jest światlo w tunelu. I nie jest to światło nadjeżdżającego pociągu:-)

Oceanarium było położone tuz nad piaszczysta plażą. I tu, bez zbędnego opisywania, można zobaczyć za co nie pokochaliśmy Krety…

tu Alek na kawałku plaży, sprzątniej przez nas z plastikowych kubków, kiepów i papierków po lodach:

a tu widok po obróceniu sie o 90 stopni w prawo i 90 stopni w lewo… na prawo syf, na lewo syf, a dołem morze zmyje…

Już na rozleniwionym lotnisku w Heraklionie wprowadziliśmy odrobinę zamieszania. Gdy schyliłam się zawiązać sznurówkę w trampku (krótkim, nie żadne 36dziurkowe pod samo kolano) Alek w przelocie zdążył wyłączyć taśmociąg z bagażami. Trochę to trwało zanim obsłudze udało sie odnaleść właściwy przycisk i ponownie uruchomić taśmociąg, przez co cała zawartość czarterowego samolotu Itaki wyległa na parking o jakieś 40 minut  później. W hotelu już było tylko lepiej, bo na przykład czemu, biegnąc samodzielnie do kelnera po „łan apel dżus pliiz”, nie wrzucić czarnej bili do uzy panu który leniwie gra w bilard? No czemuż?

W Krecie się nie zakochaliśmy. Bo co z tego, że okolice hotelu, w postaci dwóch jeszcze bardziej luksusowych hoteli, były piękne i bajkowe. Jak za winklem znajdowaliśmy, nie to zdecydowanie złe słowo, rzucały sie w oczy, tuziny zdezelowanych i korodujących samochodów (najczęściej niemałych Mitsubishi l200 w wersji prototypowej jak mniemam), plastikowych butelek i puszek na których już nie dało sie  odczytać napisów.

Nie zdecydowaliśmy sie na wycieczki promem w extra malownicze i turystyczne miejsca Krety. W obawie przed przebywaniem z Alkiem na małej powierzchni promu i w obawie przed rozczarowaniem, jakim skończyłoby się przedzieranie przez tlumy turystów i śmieci. Wynajelismy samochód i pojechaliśmy przed siebie. Niestety, piękny i dziewiczy Płaskowyż Lasithi w bardzo nikłej części wygladał jak ten znany z pocztówek. Płócienne wiatraki, które niegdyś pokrywały całe pola i były niedłącznym elementem krajobrazu, widzieliśmy może cztery, po pozostałych zostały smętne, zapomniene resztki. Przygnebiające. W zasadzie atrakcja samą w sobie była droga przez płaskowyż i roztaczające się wokół piękne widoki.

Za to hotel… Hotel jest godny polecenia. Jak juz M. stwierdził „no nie mam się do czego przyczepić”. Czysty, rozległy, z piękną plażą i z basenami gdzie zawsze były miejsca, a za ręczniki i leżaki nie trzeba było płacić. W ramach all inclusive większość znanych mi alkoholi w tym mój ukochany Baileys (uh, jak na słońcu szybko uderza do głowy, ale w sumie nie każdy jest patologiczną matką pijącą baylejsa od samego południa). Jedzenie genialne, w ilościach przekraczających możliwości skosztowania wszystkiego, część np sushi, robiona była w trakcie kolacji. Przy  tzw snack barze, znajdowała sie restauracja dziecięca, otwarta aż do kolacji i naliczyłam w niej, jednego dnia, 16 potraw przygotowanych pod kątem dzieci. Alek i tak żywił sie głównie frytkami, na szczęście robionymi w hotelowej kuchni z prawdziwych ziemniaków, i makaronem spaghetti bez absolutnie żadnych dodatków. W końcu też miał urlop.  I ważne, że obsługa też była nienachalnie miła, przyjazna i gotowa do pomocy.

http://www.itaka.pl/wczasy/grecja/kreta/hotel_aldemar_knossos_royal_903.php

http://www.youtube.com/watch?v=C3TnXzrOJDQ&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=-8aeS9xRytM&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=l2OpzArD-vc&feature=related

A: pisaliśmy literki.

ja: A czym pisaliście?

A (rysując w powietrzu literkę A): Kredą. o tak „aaaa”

ja: Suuuper, a co było potem?

A: literka beee

ja: świetnieeee, a co robiliście później?

A: rysowaliśmy literkę Ceee.

Ja (o nie, nie dam się tak łatwo): a jak już narysowaliście ZET, to co było potem?

Alek: jeszcze było ŻET.

Tak czy inaczej wykorzystaliśmy ten weekend maksymalnie i zdążylismy zaliczyć całą masę przyjemności

Było oczywiście pływanie (im jestem starsza tym woda w jeziorach zimniejsza – też tak macie?)

budowanie pomostu, łódki z kory, zamku i innych mało trwałych konstrukcji

Były też poziomki i tatuaże z jaskółczego ziela

do mistrzostwa zostało doprowadzone chodzenie po drzewach,

 przejechalismy się również wigierską kolejka wąskotorową podjadając lokalne soczewiaki z sosem czosnkowym

Nocowaliśmy w Gościńcu Kukle http://kukle.net/ Mogę polecić, obsługa zyczliwa, pokoje odnowione, jedzenie świeże i smaczne a okolica piękna.

Mamo, mamo, wymyśliłem Ci wierszyk!!!

„Jest słoń duży,

I jest słoń mały,

i taka jest różnica,

 że słonie są różne”

Niezły jest, co?

- TAAAK!!! Mam! Wiktorię!

- To ja! To ja!- podskakuje z radości Wiktoria.

No właśnie. Pozazdrościć takich przyjaźni, co aż chce się podskakiwać. Moje zostały 800 km stąd. Ale póki co trwają więc też mogę poskakać:-)

Alek: sorok siem, sorok wosiem, sorok dziewiat…. Mama, a jak jest pięćdziesiąt po rosyjsku?

Ja: Nie wiem synku.

A: to musisz wejść na stronę wuwuwu sorok dziewiat peel i sprawdzić.